چگونگی مقابله با افکار منفی

مدل شناختی افسردگی

میگنا: در این مدل نظر بر آن است که تجربه در افراد به تشکیل فرض ها و یا طرحواه هایی درباره خویشتن و جهان می انجامد و این فرض ها یا طرحواره ها ، خود در سازمان بندی ادراک در کنترل و اریابی رفتار مورد استفاده قرار می گیرند. توانایی پیش بینی تجربه های فردی و معنی بخشیدن به آنها امری سودمند و در واقع ضروری برای کارکرد بهنجار است . اما برخی از فرضها انعطاف ناپذیر،افراطی و مقاوم در برابر تغییرند و در نتیجه ناکارآمد dysfunctional هستند. این فرضها به مسائلی مربوط می شوند درباره این که مثلا مردم برای پیدا کردن احساس خوشبختی چه کار باید بکنند ( مانند این فرض که اگر کسی افکار خوبی درباره من نداشته باشد ، من نمی توانم احساس خوشبختی بکنم) و اینکه برای به وجود آوردن احساس ارزشمندی در خویشتن ، چه کار بکنند و چگونه باید باشند.

وقتی فرضهای ناکارآمد فعال شدند ، افکار خود-آیند منفی را بر می انگیزند - از این نظر به این افکار " منفی " می گوییم چون با هیجان های ناخوشایند مربوط هستند و از این نظر به آنها خودآیند می گوییم چون خود به خود به ذهن افراد می آیند و برخاسته از هیچ گونه فرایند استدلال آگاهانه ای نیستند .

این افکار ممکن است تفسیرهایی از تجارب جاری باشند یا پیش بینی هایی درباره رویدادهای آینده و یادآوری چیزهایی که در گذشته اتفاق افتاده اند و این افکار به نوبه خود سایر نشانه های افسردگی را پدید می آورند : مانند نشانه های رفتاری ( کاهش در سطوح فعالیت، کناره گیری) نشانه های انگیزشی (بی علاقگی ، رخوت) نشانه های هیجانی (اضطراب ، احساس گناه) نشانه های شناختی ( اشکال در تمرکز ،عدم قدرت در تصمیم گیری) و نشانه های جسمی (بی اشتهایی و بی خوابی) با پیشرفت افسردگی،افکار خود-آیند منفی هر چه بیشتر زیاد و شدید می گردند و افکار منطقی تر هرچه بیشتر ناپدید می شوند . خود این فرایند به گسترش فزاینده دامنه خلق افسرده منجر می شود و بدین ترتیب دور باطلی شکل می گیرد .

از سویی فرد هر قدر افسرده تر می شود ، بیشتر افکار افسردگی زا پیدا می کند و بیشتر به آن افکار اعتقاد پیدا می نماید و از سوی دیگر ، هرقدر این افکار افسردگی زا بیشتر به ذهن فرد می آید و در او اعتقاد بیشتری نسبت به آنها به وجود می آورد ، آن فرد افسرده تر می شود .